Aslında haftabası dediğin...

Bursa'nın güneşli ve bir o kadar rüzgarlı Pazartesi gününden herkeslere selam olsun.
Sabahtan beri yazıcam yazıcam derken; nihayet sonunda kendimle kalabilip, bir iki kelam
yazabiliyorum. Yoğun bir hafta sonu geçirdim. Cumartesi klasik ev hanımı sendromu,
temizlik, cocuk bakımı, uykuydu vs. , akşam misafirliğe hazırlanış. Hı allahtan yemek yapma
derdim yoktu da; Kendime de vakit ayırabildim. (En azından oğlum uyurken). Çalışan anne
olduğunuz zaman maalesef her anınız çok değerli ve kıymetli oluyor. Bazen bir işin bile
aradan çıkması kendine ayırdığın zaman olarak dönüyor. Yani hiç boş yok.
Haftaiçi 5 iş günü çalışan haftasonlarının tamamını evine ailesine ayıran vefakar anne.
Neyse Pazar günü ise yine aynı rutinlerden sonra tekrar misafirliğe gittik. Gece bir hayli
geç yatmam nedeniyle ve gece sahura kalktığımdan dolayı tamamen uyku hapsinden
çıkamayan bir gündeyim. Ama enerjim tam da işime yeteceği kadar var. Muhasebe işiyle
uğraşıpta dikkati elden bırakmamak tek gayem bugün. Hatta arada sırada kendimi
mırıldanırken buluyorum. Beynim sanki bir mekanizma geliştirmiş. Şarkı söylerek uyanık
kalıyor. Fazla gaza gelmiyeyim diye: Bazen Filiz biraz sessiz ol! Daha içinden söyle; dediğimi
duyuyorum kendime. Hayat aslında içinde bulunduğun zor durumlarda da bir yol bulup
devam etmek değilmiydi ki.