BAZEN TAM DA DURDUĞUN YERDEN YÜKSELİRSİN GÜNEŞE...

Temmuz ayının bu esaretli sıcağı daha sabahın ilk saatlerinde yüzüme vuruyor.

Çarcabuk gelecek olan bayramı bekliyor gibiyim, günlerdir. Nerde o eski bayramlar

(çok klasikleşmiş bu cümleyi kuramadan edemiycem. Ve hatta nerdeler)

Bayramın heyacanı daha 2-3 hafta kala başlar. Alışverişler , baklavalar yapılır. Hatta bazen okuduğumuzda gülümsediğimiz yazılar vardır ya. Tam da öyleydi işte. 1 hafta önceden alınan giysiler ayakkabılar, evde giyilir. Ve tarif edilmez bir mutlulukla beklenir. Eskilerde cocuk olmak: Günümüz cocukları için cep telefonlarının olmadığını düşünmek  gibi çok uzaklarda kaldı. Eski bayramlardan düşündüğümde; annemin çarşıdan aldığı sandalet tarzında uçları kahverengi geri kalan kısmı beyaz, kurdelesi olan bir ayakkabı geliyor aklıma. Bu ayakkabıları  başucumda tuttuğum anlarım. Ayağıma giyip giyip çıkardığım, misafirliğe gelen var ise sakladığım o safça bakış geliyor aklıma. Arifeyi bayrama bağlayan gecede defalarca uyandığım anlarım; bir an önce sabah olması için dua ettiğim dakikalar ; dün gibi aklımda. Gözlerimi kapadığımda o anlara gitmenin mutluluğunu yaşıyorum. O anki heyecanlı, meraklı, mutlu bekleyiş. Şimdilerde bile ruhum daraldığında bana yol gösterici  olur hep. Eskilerde mutlu olmak diye bir tabir vardı. Mutluluk neydi tam olarak. Bunun  tarifini vermek zor tabiki. Ama mutluluk aile sevinci, muhabbet, hep bir arada olmaktı aslında. Geçenlerde sosyal ortamda bir furyaa  vardı yine. Eşler beylerine whatsuptan yazıyor… Mutluluğun tarifini verebilir misin? Diye.  Onlarda tabiki  yuvalarının olduğuna dair dönüşler yapıyorlar. Tam burada demek istediğim. Mutluyuz aslında bu huzursuz, stres dolu, üzüntü dolu, insanların birbirine tahammülsüz olduğu, hoşgörünün unutulduğu, mutsuzum düşüncesinin yaygın olduğu, elindeki ile mutlu olmadan hep memnuniyetsiz olduğumuz, hep bir arayış içerisinde olduğumuz  bu basit dünyada. Aslında özümüzü unuttuk. Mutlu olmadığımız hissini doğurup, Ona inandık. Ve karamsar  hikayelerle dolu bir dünya yarattık kendimize. Şimdi buradan herbirimiz için durduğumuz yerden yükselmemizi dilerim güneşe. Bazen bir cümle gereklidir. İnsanın kendine gelmesi için. Herşeyin maddi değerlerle ölçüldüğü günümüzde bazen bir gülümseme, bazen bir söz, bazende duyduğumuz bir cümle ayağa kaldırır bizi. UNUTMA Kİ: Her dalgadan sonra durulur deniz.  Sevgilerimle;